STEADICAM

Steadicam jest to stabilizator kamery do zdjęć z ręki. Operator pracując ze steadicamem, zakłada specjalną kamizelkę, do której przymocowane jest odpowiednio wyważone ramię, które ma za zadanie likwidować drgania powstałe przy poruszaniu się operatora. Obraz z kamery przesyłany jest na mały monitor, umieszczony tuż ponad ziemią, w ten spób, aby operator patrząc na jego obraz, mógł równocześnie obserwować drogę przed sobą.

UJĘCIE

Ujęcie (ang. shot) to najmniejsza “jednostka ruchoma”, a więc odcinek taśmy z nakręconą na nim akcją (trwa od ruszenia kamery do jej zatrzymania). W zmontowanym filmie odcinek ten będzie mierzony od ujęcia do ujęcia.

Teoretycznie przyjmując nawet cały film składać się może z jednego ujęcia, a więc bez cięć montażowych. Niemiecki operator Tilman Buttner dowiódł, iż jest to możliwe. Rosyjska Arka w reżyserii Aleksandra Sukorowa jest właśnie przykładem ponad 90 minutowego, doskonałego ujęcia. Buttner, znany wcześniej z takich dzieł jak Biegniej Lola, biegnij czy Upadek nakręcił film steadicamem.

JAK USTAWIĆ KAMERĘ?

Plan to przedstawiona w ujęciu przestrzeń, którą określa odległość kamery od fotografowanych obiektów. Wrażenie odległości uzyskuje się poprzez użycie odpowiednich obiektywów, zatem nie musi to być odległość faktyczna. Miarą jest postać ludzka, to, w jaki sposób została ukazana.

Przyjmuje się następujący podział palnów:

plan totalny (ang. total) – przedstawienie całego pejzażu, potocznie plan ten nazywa się totalem;

plan ogólny ( ang. long shot) - szeroki, możliwie pałny obraz miejsca zdarzeń, postacie wtopione są w krajobraz, widoczne z daleka;

plan pełny (ang. full shot) - sylwetki ludzkie przedstawione od stóp do głów, tło odgrywa istotną rolę i jest dobrze widoczne;

plan amerykański (ang. medium long shot) -główną uwagę widza przyciągają postacie widoczne do kolan, plan ten jest zwykle wykorzystywany, aby przedstawić rozmawiające ze sobą osoby, (wg Witolda Sobcińskiego – znanego polskiego operatora filmowego – przedstawienie postaci do połowy ud określa się jako plan radziecki);

plan średni/pasowy/półpełny (ang. medium shot) – postać ukazana od pasa w górę;

półzbliżenie/ plan bliski (ang. close up)- portret twarzy przedstawiony wraz z częścią tułowia;

wielki plan (zbliżenie) (ang, extreme close -up) – portret twarzy zajmuje niemal caly ekran;

duże zbliżenie – ukazanie szczegółu ludzkiej twarzy lub ważnego dramaturgicznie datalu (rekwizytu) np. palec na spuście rewolweru).

W niektórych opracowaniach zbliżenie określa się zamiennie terminem duże zbliżenie, natomiast detal uznaje się jako osobny rodzaj planu. Ponadto niektórzy twórcy i teoretycy filmowi wyróżniają makro zbliżenie (ang. big detail), a więc bardzo duże zbliżenie, do wykonania którego operator używa obiektywu makro lub podobnego.

( na podstawie : A. Werner, To jest kino, Warzawa 1999 oraz Kompendium terminologii filmowej, oprac. W. Dąbal i P. Andrejew, Warszawa 2005))

JĘZYK FILMU

Przegląd reguł, według których filmy są robione, a następnie odczytywane przez widzów.